|
CHI SI |
||
'O sciumme d' 'o juorno se mmescava c' 'o mare d' 'o tiempo. 'A notte nu' schiarava, e ppure 'o sole s'annascunneva p' 'a paura 'e nun putè arrischiarà. 'E stelle s'erano stutate 'e 'o cielo nire nire, quanno all'intrasatto si venuta tu. Ma chi sì? Tu ca cammine commo 'o silenzio 'e dimane, ca hè scumbinato a terra sola terra, ca hè figliato 'nu poco 'e sentimento, ca hè scuitato 'o silenzio d' 'a morte? Chi sì ? Tu, sì ffuoco ca nu' struie, sì onne cas vasa 'o scoglio,
|
sì carne ca se sciogle, sì ggrano ca sguiglia surrise, sì vvocca ca sìafferra a mammella figliola, sì apprietto ca se sgravoglia nnanz' a 'nu vaso amante. Sì ppalomma ca s'appoja 'ncoppa 'a 'nu core ardente p'assaggià 'a priezza 'e ll'èstrece scanusciuta addò 'a mana 'e ll'ommo se 'nzora c' 'o sango 'e Ddio, addò te faie ombra carnale ( e nun t'annascunne) pè vvedè ricantata e pè ssempe comme lìeterno è ssulo ammore e ogni ammore è sulamente eternità carnale. |
|